اَج سِک مِتراں دی ودھیری اے

کیوں دِلڑی اُداس گھنیری اے؟

لُوں لُوں وِچ شوق چنگیری اے

اَج نیناں لائیاں کیوں جھڑیاں

اَلطَّيْفُ سَرٰى مِنْ طَلْعَتِہٖ

وَالشَّذْوُ بَدٰی مِنْ وَّفْرَتِہٖ

فَسَكَرْتُ هُنَا مِنْ نَّظْرَتِہٖ

نیناں دیاں فوجاں سر چڑھیان

مُکھ چند بدر شعشانی اے

متھے چمکے لاٹ نورانی اے

کالی زُلف تے اکھ مستانی اے

مخمور اکھیں ہِن مدھ بھریاں

دو ابرو قوس مِثال دِسن

جِیں توں نوک مِژہ دے تِیر چُھٹن

لباں سُرخ اکھاں کے لعل یمن

چِٹّے دند موتی دیاں ہِن لڑیاں

اِس صُورت نوں میں جان آکھاں

جاناں کہ جانِ جہان آکھاں

سچ آکھاں تے رب دی شان آکھاں

جِس شان تھیں شاناں سب بنیاں

ایہا صُورت ہے بے صُورت تھیں

بے صُورت ظاہر صُورت تھیں

بے رنگ دِسے اِس مُورت تھیں

وِچ وحدت پھٹیاں جد گھڑیاں

دِسے صُورت راہ بے صُورت دا

توبہ راہ کی عین حقیقت دا

پر کم نہیں بے سُو جھت دا

کوئی ورلیاں موتی لے تریاں

ایہا صُورت شالا پیشِ نظر

رہے وقتِ نزع تے روزِ حشر

وِچ قبر تے پُل تھیں جد ہوسی گذر

، سب کھوٹیاں تھیسِن تد کھریاں

لِیُعْطِیْکَ رَبُّکَ داس تُساں

فَتَرْضٰی تھیں پوری آس اساں

لج پال کریسی پاس اساں

وَاشْفَعْ تُشَفَّعْ صحیح پڑھیاں

لاہو مُکھ توں مخطط بُردِ یمن

من بھانوری جھلک دکھاؤ سجن

اوہا مٹھیاں گالیں الاؤ مٹھن

جو حمرا وادی سن کریاں

حجرے توں مسجد آؤ ڈھولن

نوری جھات دے کارن سارے سکن

دوجگ اکھیاں راہ دا فرش کرن

سب اِنس و ملک حوراں پریاں

اِنہاں سکدیاں تے کرلاندیاں تے

لکھ واری صدقے جاندیاں تے

اِنہاں بردیاں مُفت وِکاندیاں تے

شالا آون وت بھی اوہ گھڑیاں

سُبْحَانَ اللہ مَا اَجْمَلَکَ

مَا اَحْسَنَکَ مَا اَکْمَلَکَ

کِتھے مہر علی کِتھے تیری ثَنا

گُستاخ اکھیں کِتھے جا اڑیاں